Op internet staan FT-736R publicaties over een reparatie of modificatie van de geschakelde voeding module FP-1274A, maar daarvan zijn er, behalve van OZ1DB, niet veel duidelijke afbeeldingen. In dit artikel wordt daar nog eens aandacht aan besteed en de montage van componenten is anders gedaan.

Het gaat om het geel omcirkelde gedeelte op de print. In de kast is de voeding ondersteboven («fig) aan de onderzijde van de transceiver gemonteerd. Dus met de onderkant tegen de bodem. Twee relatief kleine parallel geschakelde 33 Ω/2 W weerstanden (R17, 18) produceren veel warmte dat afgeschermd wordt door de "omgekeerde" print. Het gevolg is dat de laatste verkleurt en de soldeerpunten aan koperzijde barsten of gaan los zitten. Ook kunnen twee elco's van 1 µF en 220 µF (te) warm worden waardoor zij nog wel eens de geest geven.

Hoewel in mijn met een lineair geruilde set de voeding geen kuren vertoonde en soldeerpunten nog gaaf waren, werd voor de zekerheid het een en ander veranderd. In plaats van twee kleine weerstanden kwamen (fig») nieuwe 33 Ω/10 W typen met lange draadeinden. Daarmee bereikt men een verminderde warmtegeleiding naar de print en een betere werking van de koeling. Om de lange weerstanden goed op afstand van de print te monteren, werd een draadbrug verwijderd en vervangen door een "U" vormige doorverbinding als "draadsteun" en contactpunt. De 220 µF elco was van het 85°C type en zag er nog goed uit, zodat deze component op zijn plaats mocht blijven.

In mijn voorraad lag nog een kleine 40 × 40 × 10 mm ventilator dat nog net paste tegen de zijwand tussen de oranje elco's linksboven en de smoorspoel rechts.

Dus ook maar voor de zekerheid gemonteerd. Om het geluid wat te temperen kreeg het blowertje via 13.8 V, een spanning van ongeveer 8 volt door er een 6.2 V zenerdiode mee in serie te schakelen.

In mijn set was (bleek veel later) een niet werkende FTS-8PX decoder/encoder module geplaatst. Ze worden na enig zoeken 2dehands op internet aangeboden voor ongeveer 100 $. Men moet het er maar voor over hebben om een overjarige set voor die prijs "up to date" te houden. Toch maar even geprobeerd of het goedkoper kon. De frontplaat naar voren geklapt en de zeer kleine module eruit gehaald. Op het oog was er niets aan te zien en ook met behulp van een horlogemakersloep was dat zo. Tot dat er bij een andere lichtinval het soldeercontact van één pootje van het grotere IC verdacht leek. Het lipje werd opnieuw van soldeer voorzien en ter geruststelling ook nog de draadjes van het kristal met de soldeerbout en tin behandelt. Print terug op zijn plaats en zie daar, de module deed het weer! Het decennia lang opgebouwde instinct voor het vinden van fouten had weer zijn nut bewezen, hi.

Het uitgangsvermogen van het apparaat was niet constant en al spoedig vermoedde ik dat het aan de ALC regeling lag. Dat leidde naar (fig») de 430 MHz RF Unit. Met behulp van de "Technical Supplement" werden een paar metingen gedaan en aan potmeters gedraaid. Dat bracht geen echte verbetering, maar als er op de print gedrukt werd, was er dan wel en dan geen output. O jee, een print of spoorbreuk dacht ik, dat wordt wat om de print eruit te halen! In het gunstigste geval zou het ook een slecht contact kunnen zijn. Daarom connectors los gemaakt en weer aangesloten. Het bleek uiteindelijk aan het contact van één van de grijze coaxkabeltjes te liggen. Toen de stekker teruggeplaatst werd, kon de ALC goed afgeregeld worden en bleef het uitgangsvermogen constant op de ingestelde 25 W.

Eerder schreef ik dat de soldeerpunten van de PSU print "gaaf" waren. Dat werd gecontroleerd door alles met een horlogemakers loop te controleren. Na enige tijd de 2dehands set gebruikt te hebben, ging het apparaat soms snel uit en aan zoals bij een kortstondige onderbreking van de lichtnetspanning. Daarom werd er geen aandacht aan besteed, maar tijdens een recent QSO gebeurde dat weer en nu met snelle tussenposen zoals met het zogenaamde "motorboten". Na het direct uitschakelen werd naderhand de set weer aangezet, maar het motorboten bleef. Kennelijk een los of slecht contact in de voeding vermoedde ik. Wat bleek, met een andere lichtval van een lamp waren drie soldeerpunten vermoedelijk de schuldigen. Er was speling te zien tussen de draad en het soldeer.

Op de foto («fig) het punt van de bovenste pijl. Na het opnieuw vertinnen was de voeding weer in orde. Vervolgens werd de print grondiger bestudeerd dan de vorige keer en bij meerdere punten was een barst te zien zoals bij de onderste pijl. Voor de zekerheid werden daarna vrijwel alle soldeerpunten opnieuw vertind met behulp van zuivere hars. De meeste verdachte punten bevinden zich in het gebied waar de printplaat donker gekleurd werd door verwarming van de twee weerstanden. Ik adviseer u om dat gedeelte extra goed te contoleren voor het behoud van de voeding en in tweede instantie om een defect in de rest van de transceiver te voorkomen.

Zie ook: